Golfbericht en inzicht vanuit Bali

Frits kleurfoto

Geleende clubs en een verkoelend briesje:

Ik ben uitgenodigd door drie gezellige golfvrienden. Het is een graadje of dertig. Het briesje dat van tijd tot tijd opsteekt, brengt wat verkoeling. Ik speel met geleende clubs op een onbekende baan maar wel met een handicart. Deze is verplicht vanwege de grote afstand tussen de banen. Evenals een caddy die functioneert als blindengeleidehond. Die komt me maar wat goed van pas.

Poging na poging

Ik heb twee maanden geen golf gespeeld en doe enorm mijn best. Helaas met averechts resultaat. De ene gênante poging volgt de andere op. De eerste drie holes neem ik de bal op voordat ik de green bereikt heb. Ik wil het tempo niet ophouden voor een score die er niet toe doet.

Acceptatie
Ik houd mezelf voor dat ik het niet volhoud om zo 18 holes te spelen. En waar is dit goed voor, behalve voor mijn nederigheid? Het antwoord op die vraag komt onmiddellijk. Acceptatie. Ik heb te accepteren dat het gaat zoals het nu gaat. Ik hoef me hier niet (langer) tegen te verzetten.

Focus
Zoals Byron Katie zei: “When you argue with reality, you lose but only 100 % of the time.” Deze ontnuchterende gedachte geeft me rust. Ik stop met heel hard proberen. Ik richt mijn aandacht op vertrouwde punten. In hoeverre houd ik mijn linkerarm recht bij de take-away? In hoeverre blijft mijn hoofd bij de backswing boven de bal? In hoeverre zijn mijn armen bij de downswing volgend (of leidend)? Ik breng focus aan.
Er komt zowaar weer wat muziek in mijn spel. Niet bij elke slag, maar het is bemoedigend genoeg. Deze positieve ontwikkeling zet zich door in de holes die volgen. Tot de vermoeidheid toeslaat. Gelukkig mag ik volgende week weer mee. En ja hoor, dan begint het weer op golf te kijken. Tot mijn verbazing win ik zelfs een potje.

Wat kan ik hiervan leren?

Onvoorwaardelijke acceptatie
Acceptatie is een voorwaarde voor verandering. Acceptatie was nodig om een belerende houding (ten opzichte van mezelf) om te zetten naar een lerende houding. Dat is waar het om gaat bij de Inner Game. Goed of fout bestaat dan niet. Er is wat er is. Punt.

Evenwicht
Bij de Inner Game gaat het om een evenwicht tussen ontspanning en concentratie. Te veel ontspanning zorgt bij mij voor slordigheid. En te veel concentratie maakt me krampachtig. Ik zoek naar een evenwicht.

Loslaten
Loslaten en vertrouwen is een voorwaarde om waar te nemen wat er gebeurt. Dat is zo veel makkelijk gezegd dan gedaan.

Een manier van zijn
De Inner Game is geen truc die je inzet om beter te gaan spelen. Het is geen manier van doen maar een manier van zijn. Het is een grondhouding. Mijn behoefte om te beheersen moet ik loslaten. Dat maakt het lastig.

Maar gelukkig niet onmogelijk.

Bali, februari 2015