Frits

De “Inner Game of Work “

De “Inner Game of Work ” van “willen” naar “moeten” …… en dan ?

Het zijn vaak – te vaak ! – venijnige processen die zich in mijn kop afspelen . Het begint altijd leuk : ik inventariseer enkele acties die mij aanspreken  omdat zij mij plezier geven , zinnig zijn of beide . Die schrijf ik op . Maar dan gebeurt het. Wat ik in eerste instantie echt wilde doen ontaardt ongemerkt in een reeks taken voor mijzelf die ik nu ineens moet verrichten .

Zo te horen aan het spraakgebruik om me heen ben ik niet de enige : heel vaak hoor ik  ” ik moet nog …..” . Als ik dan vraag van wie dat dan wel moet is het antwoord steevast ” van mezelf “ . Er is dus kennelijk een opdrachtgever en een uitvoerder in ons.  Bij mij gaan die vroeger of later met elkaar in de clinch : hoe meer het van de een moet , des te minder zin de ander heeft om het te doen . Zo gaat het plezier , dat ik er oorspronkelijk in had , er snel van af !

Het herinnert me aan de uitspraak van Byron Katie in haar boek ” Loving what is ” : ” when I want to suffer , I make myself a plan ! ” zij suggereert daarmee ook haar oplossing : ” schei uit met plannen maken. Doe gewoon elke keer wat voor de hand ligt ! “

Een enkele keer lukt het me om dit advies te volgen , simpelweg niets te plannen en van het ene op het andere ogenblik te doen wat me te binnen schiet , wat voor de hand ligt . Dit zijn meestal de plezierigste dagen , omdat zij me enorm veel tijd en energie besparen die ik anders verdoe aan twijfelen , uitstellen en onderhandelen met mijzelf ( opdrachtgever versus uitvoerder ) .

Hoezo lukt me dit niet vaker , als het zo goed bevalt ?

Antwoord : de opdrachtgever in mij wil er niet aan  dat de uitvoerder echt zal doen wat aan de orde is als hij de opdrachtgever – er niet ” bovenop zit ” . ” Een  mens met een beetje zelfrespect heeft die zaken toch zeker in de hand ! ” is zijn motto. Wat kan ik – als arbiter boven beide ” partijen ” doen , als ik merk dat ik mij – weer eens ! – saboteer ? Ik kan mijzelf – alsnog – ontslaan van elke verplichting om iets te doen van wat ik eerder heb opgeschreven . En daarmee – tot frustratie van de opdrachtgever – iedere illusie van beheersbaarheid los laten . Zo speel ik mijzelf vrij om in die herwonnen vrijheid  alsnog spontaan in beweging te komen . Dan kan het weer gaan stromen in me .  Ik hervind mijn eigen beweging en dat is de enige beweging die voor mij blijft werken.

Frits Philips

Frits

Eindhoven

September 2015